Kraj

Reportaż: Matka Boska Balkonowa, czyli kto by nie chciał pogadać sobie z Bogiem

Widzenia z Matką Boską miała zawsze o 15:00. Spotykały się na jej balkonie. W marcu 2017 roku, mija 24. rocznica słupskiego objawienia.

Słupsk, marzec 1993 r., ul. Kołłątaja

Czesława Król, widząca

Najpierw ze ściany spadł obraz z Chrystusem. Stłuczone szkło pokaleczyło wizerunek twarzy Jezusa. Po kilku dniach obraz sam się zrekultywował. Zniknęły ślady pęknięć i skaleczeń płótna. Wizerunek Syna Bożego stał się jak nowy. Później usłyszałam głos, który nakazał mi wyjść przed kamienicę i obejrzeć mój własny balkon. Ujrzałam na nim Matkę Boską wśród kwiatów.

Słupsk, 2016 r. ul. Kołłątaja

Natalia, 34 lata, prawnik

To była stara wariatka z bandą dewotek. Cała Polska się z nas śmiała.

Janusz, 54 lata, nauczyciel

O cudach się nie dyskutuje. To są sprawy boskie, a nie ludzkie. Mnie to objawienie bardzo poruszyło. Matka Boska na mojej ulicy!

Elżbieta, 66 lat, emerytka

Wyciągnęłam różaniec i poszłam na miejsce objawienia. Do kamienicy nie weszłam, bo tam już były tłumy. Stanęłam pod balkonem i odmówiłam zdrowaśkę.

Obirek: Zejście na ziemię

czytaj także

Obirek: Zejście na ziemię

Stanisław Obirek

Michał, 31 lat, pracownik fizyczny

Śmialiśmy się z kumplami, że babcię nawiedza Matka Boska Balkonowa.

Dorota, 50 lat, sprzedawca

Pisali o niej w gazetach, mówili w radiu, pokazywali w telewizji. Czesława razem ze swoimi wyznawcami była wdzięcznym dziwadłem do filmowania.

Elżbieta, 66 lat, emerytka

I wtedy z najmniej spodziewanej strony spadły na widzącą słowa krytyki ze strony księży. Mnie to oburzyło. Monopolu na świętość nikt u nas nie ma. Straciłam wiarę w Kościół.

Marta, 35 lat, pielęgniarka

Pod balkonem do tej pory jak idę, to się przeżegnam.

Janusz, 54 lata, nauczyciel

Każdy by chciał mieć Maryję na swoim balkonie. To ze zwykłej zawiści tak się z Czesławy naśmiewali.

Monopolu na świętość nikt u nas nie ma. Straciłam wiarę w Kościół.

Danuta Cur, jedna z wyznawczyń słupskiego objawienia

Modliłyśmy się w kościele św. Jacka. Widzenia z Matką Boską miałyśmy zawsze o godz. 15.00. Biskup zabronił nas wpuszczać do kościoła. Proboszcz natychmiast kazał założyć kratę w kościelnym przedsionku. Nie miałyśmy wstępu przed ołtarz, więc przeniosłyśmy się do kościoła NMP Królowej Różańca Świętego.

Dorota, 50 lat, optyk

Księża nie chcieli się podpisywać pod tą farsą. Jak wyrzucili je z kolejnego kościoła, to poszły pod krzyż.

Janusz, 54 lata, nauczyciel

A z tym krzyżem to zupełnie inna historia.

Słupsk, marzec 1982 r. ul. I. Łukasiewicza

Ryszard Król, były proboszcz parafii

W piątek o godzinie 11.00 idąc na dyżur spowiedzi, spoglądając na krzyż misyjny, zauważyłem wypływającą z niego ciecz. Kiedy podszedłem bliżej, wypływająca strumieniami ciecz koloru czerwono-brunatnego zrobiła na mnie ogromne wrażenie. W pierwszej chwili pomyślałem, że jest to jakieś nadzwyczajne zjawisko, znak. Dotknąłem cieczy palcem i po skosztowaniu odczułem smak słodko-słony, smak krwi.

Słupsk, ul. Wojska Polskiego, wrzesień 2016 r.

Irena, 72 lata, emerytka

Był stan wojenny, a ludzie i tak przyjeżdżali z całej Polski. Władze od początku chciały z cudu zrobić pośmiewisko. Moskwie objawienia były nie na rękę. A ludzie się pod krzyżem modlili o wyzwolenie.

Jan, 74 lata, emeryt

Przyjechali jacyś biegli naukowcy zrzeszeni w „Solidarności”. Znaleźli dowód na to, że Pan Bóg objawił się pod postacią krwi. Władze świeckie przygotowały swoje wyjaśnienia naukowe, że niby to wynika z gatunku drzewa. Złośliwi mówili, że to żywica, a drewno, z którego był zrobiony krzyż, liczyło 31 lat.

Co oni mi zrobili? Zostałem królem Polski?

czytaj także

Słupsk, lipiec 1983 r.

Ryszard Król, były proboszcz parafii.

W ciągu dnia gromadzili się tam wierni i do godziny 22.45 modlili się, śpiewali pieśni religijne, składali kwiaty, zapalali świece i znicze, podchodzili do krzyża, całowali go, dotykali cieczy. Dnia 12 marca 1982 r. wypłynęło dużo cieczy. Ciecz ta spływała tylko po drzewie, nie spływała na przylegający postument betonowy. Laboratoryjne badania wykazały, że w cieczy wypływającej z krzyża misyjnego znajdują się erytrocyty — krwinki czerwone. Ciecz wypływa po dzień dzisiejszy.

Słupsk, ul. Królowej Jadwigi, listopad 2016 r.

Iwona, 68 lat, emerytka.

Watykan szybko zatwierdził ten cud. Zadawaliśmy sobie z mężem pytanie: – To cud, czy zjawisko przyrodnicze? – tak czy inaczej to zdarzenie było Polakom potrzebne. Wszystkie te peerelowskie objawienia dawały nam nadzieję. Oto schodził Bóg, by dodać otuchy ludziom. – Jestem tu z wami – mówił. – Miejcie wiarę, a zwyciężycie.

Czesław, 72 lata, emeryt

Pielgrzymki pod krzyż nie ustawały, a był zakaz zgromadzeń, stan wojenny. Przyjechali specjaliści z Uniwersytetu Gdańskiego, którzy stwierdzili, że to normalne zjawisko, nazywane przez leśników „płacz dębu”. Deszcz pada na drewno, które przesiąka i oddaje taką ciecz. Wierzę w naukę, a nie w gusła.

Słupsk, ul. Kołłątaja, listopad 2016

Dorota, 50 lat, optyk

Czesława z wyznawcami cudu balkonowego wystawały pod tym krzyżem. Mieszkałam niedaleko tego miejsca i pamiętam, że odprawiały tam msze, śpiewały religijne pieśni, a widząca uzdrawiała chorych.

Agata, 23 lata, studentka

Nie ma czegoś takiego, jak „objawienia”, są tylko urojenia. Nie jestem antyreligijna, ale to jest po prostu przesada.

Elżbieta, 66 lat, emerytka

Smutna sprawa z Kościołem, że wybiera sobie cuda, w które można wierzyć. Co to ma być? Przyznawanie punktów przez Watykan? Krwawiący krzyż – tak, widzenie Maryi – nie. Można wierzyć lub nie wierzyć. Ja wierzyłam tej kobiecie.

Janusz, 54 lata, nauczyciel

Praktyki Czesławy zostały ukrócone przez biskupa Mariana Gołębiewskiego z diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Kazał on przenieść misyjny krzyż do kościoła, a wcześniej przekazał go cieślom do renowacji. Ostatecznie krzyż zabrano z miejsca cudu 10 grudnia 1997 roku. Można go dziś zobaczyć w kościele Mariackim.

Czesław, 72 lata, emeryt

Ludzie szkiełkami drapali ten krzyż, żeby z niego wziąć trochę krwi Jezusa dla siebie. Nie dziwię się, że go przenieśli.

Słupsk, ul. Kołłątaja, 1993 r.

Czesława Król, widząca

Poza Trójcą Przenajświętszą przychodzą do mnie święty Franciszek i Faustyna. Oni właśnie objawili mi treść Trzeciej Tajemnicy Fatimskiej. Zanim papież ją ujawnił, ja wydrukowałam i rozniosłam po wszystkich słupskich kościołach. Na jednej plebanii ksiądz Krzysztof Płotka zrzucił mnie ze schodów. W pobliskiej Ustce dwaj proboszczowie Jan Turkiel i Ryszard Borowicz rozpoczęli na ambonach krucjatę przeciwko mnie. Księża katecheci na całym Wybrzeżu nauczają dzieci, że jestem heretyczką i sekciarą, a moje objawienia wyśmiewają. Kapłani czują się monopolistami na Pana Boga i bez skrupułów niszczą każdą konkurencję; jehowych, prawosławnych, muzułmanów i takich wizjonerów jak ja.

Irena Włodarczyk, jedna z wyznawczyń słupskiego objawienia

Miejscowi księża tępią nas jak heretyków. Na ambonach ogłosili, że jesteśmy kłamcami i sekciarzami. Nie mogą pogodzić się z tym, że modlimy się do Boga inaczej, nie płacimy datków na ofiarne tacki i mamy w nosie biskupów wożących się mercedesami.

Nie mogą pogodzić się z tym, że modlimy się do Boga inaczej, nie płacimy datków na ofiarne tacki i mamy w nosie biskupów wożących się mercedesami.

Słupsk, ul. Kołłątaja, listopad 2016 r.

Dorota, 50 lat, optyk

Jak już zabrano im krzyż, to wyznawcy słupskiego objawienia, spotykali się tu na rogu Szczecińskiej i Kołłątaja. To jest bardzo ruchliwe skrzyżowanie i wąski chodnik, przy przejściu dla pieszych. Jak było o Czesławie głośno i zaczęli zjeżdżać ludzie z innych miast to się robiły zatory na ulicy.

Marta, 28 lat, bezrobotna

Gdy ma się serce i rozum zamknięte na Boga i wiarę, to żadne argumenty do takiego człowieka już nie przemówią.

Majmurek: Fatimskie szaleństwo sejmu polskiego

Eryka, 71 lat, emerytka

Do Słupska zjeżdżały wtedy kobiety z południa Polski. Zostawiały swoich chłopów i gospodarki, bo dotarła do nich wieść o otwartym dialogu z Trójcą Świętą i Maryją. Nie wiem, czy zbierała od nich jakieś pieniądze. Pamiętam, że jedno orędzie Chrystusa przekazane przez Czesławę głosiło, że Słupsk będzie zbawiony.

Magda, 21 lat, studentka

Jeśli ktoś się w tym mieście objawił, to jedynie prezydent Biedroń. O Słupsku mówią w kraju i na świecie.

Elżbieta, 66 lat, emerytka

Osoby popierające Czesławę utworzyły wtedy Apostolską Grupę Pokutną. To była bardzo biedna kobieta. Otrzymywała co miesiąc tylko 320 złotych renty. Nic dziwnego, że przyjmowała wsparcie finansowe. Użyczała swojego mieszkania, ludzie spali na tych jej dwudziestu ośmiu metrach, więc naturalnie członkowie AGP płacili rachunki.

Kto by nie chciał pogadać sobie z Bogiem?

Czesław, emeryt 74 lata

Czesława zmarła w 2009 roku. Po jakimś czasie balkon na Kołłątaja przestał się rzucać w oczy. Zniknęły donice pełne sztucznych kwiatów.

Magda, 21 lat, studentka

Coś dużo tych objawień, jak na jedno miasto.

Bartek, 17 lat, licealista

Kto by nie chciał pogadać sobie z Bogiem?

 

Wiktor Cyrny – dziennikarz, redaktor programów dokumentalnych Canal+Discovery, w latach 2014 –2016 reportażysta tygodnika „Wprost”, stypendysta Telewizji Polskiej, dwukrotny laureat Ogólnopolskiego Konkursu dla Młodych Dziennikarzy (2012, 2013), który organizowała Ambasada USA w Polsce wraz z tygodnikiem „Wprost”.

Komentarze

System komentarzy niedostępny w trybie prywatnym przeglądarki.

Komentarze archiwalne

  1. Myślę,że każdy człowiek pragnie doświadczyć cudu. Jedni uwierzą i czerpią z tego siłę do życia, inni znajdują temat do szyderstw i kpin i też im to przynosi ulgę. Myślę, że jeśli ktoś twierdzi, że doznał objawienia to należy uszanować. Jeśli ludzie nie potrafią dać ostoi, nadziei to niechaj każdy poszuka tego w objawieniach i cudach. A niewierzącym wara od wyśmiewania się
    Panie Wiktorze to kij w mrowisko. To dobry sposób na charakterystykę społeczeństwa. Pozdrawiam.

  2. Świetny tekst. Doskonale oddaje atmosferę tego, co działo się w Słupsku. A przy okazji pokazuje, jak w soczewce, większość na pokaz wierzących Polaków. Gratulacje dla autora! Również za odwagę.

  3. Nie dość, że suche, to jeszcze obraźliwe, a zdjęcie fatalne. Po co? Zdecydujcie się: chce być “NIE” czy poważną alternatywą lewicową, jakiej Polsce trzeba?

  4. He, he beka z katoli zawsze na propsie.
    Jeszcze tylko w ramach sprawiedliwości społecznej proszę jutro szyderę z islamu i tych brodatych dziadków co to twierdzą, że gdyby Ziemia była płaska to by tak stało w Koranie. Wtorek easy, bo z himdusów. No jak tu się z nich nie śmiać. No i środa. Na środę miszin imposibul współczesnego dziennikarstwa. Niewielu bróbowało, nikomu nie wyszło na zdrowie. Polew z judaizmu.
    Dacie radę krytyko?

  5. Elżbieta, 66 lat, emerytka: “Wyciągnęłam różaniec i poszłam na miejsce objawienia. Do kamienicy nie weszłam, bo tam już były tłumy. Stanęłam pod balkonem i odmówiłam zdrowaśkę.”

    Znam kobiety intensywnie modlące się różańcem. Żadna z nich nie użyje nonszalanckiego słowa “zdrowaśka” na określenie tego, co dla nich święte. Przypuszczam, że autor koloryzuje używając jednej tylko, czarnej kredki. Jeżeli jednak rzeczywiście ta osoba tak się wypowiedziała, to zapewniam niezorientowanych czytelników, że nie jest reprezentatywna dla tej grupy katolików. Piszę to by pomóc wam w uwolnieniu się od stereotypów, które Autor buduje, tak jak inni mają swoją “wiedzę” na temat ciapatych. Bo artykuł ten odpowiada swoim standardem opowieściom o ciapatych z tą tylko różnicą, że jest napisany przez inteligenta. Krytyko Polityczna, “Polacy to też murzyni, tylko że biali” (S.Mrożek). Trochę tolerancji też im z waszej strony przysługuje.

  6. Przy niedzieli darcie łacha z katolików.
    Postępowa walka z faszyzmem. Reportaż słaby. Napisany z drwiną i poczuciem wyższości. Warszafka kpi z zadupia i dewotek… . A potem zdziwienie, ze lewicą w parlamencie jest po…
    Nabijanie sie z biedoty i 500+ to juz jest passe ale z katoli wciąż można?
    Średnie to.